به نظر من هیچ آدمی نمیتونه برای ما صددرصد ایده آل باشه. همه ی آدما یه سری خصوصیات بد دارن که ممکنه واسه ی ما قابل تحمل نباشه. به نظر من دوست قدیمی ای که از اون اخلاق های بدش باخبریم بهتر از دوست جدیدی هست که در نگاه اول به نظرمون ایده آله و بهتر از دوستای قبلی به نظر میرسه؛ چون وقتی اخلاق بد دوستمون رو بدونیم حداقلش اینه که ارتباطمون رو طوری باهاش مدیریت میکنیم که اون اخلاق بد، ظاهر نشه ولی دوست جدید نیاز به زمان داره، نیاز به سفر داره، نیاز به موقعیت داره، نیاز به امتحان داره، نیاز به هزینه داره تا بشه کشفش کرد.

در واقع دوستای قدیمی یه جورایی سرمایه هستن؛ چون ما واسه کشف ابعاد شخصیتی-شون از امکانات مادی و معنوی-مون هزینه کردیم. حیفه که به خاطر بعضی از چیزهایی که قابل چشم-پوشی و مدیریته دوستامونو از دست بدیم. به قول حضرت علی علیه السلام: «عاجزترین مردم کسى است که از به دست آوردن دوستان عاجز باشد و از او عاجزتر کسى است که دوستانى را که به دست آورده از دست بدهد.»